Co z dziełami wspólnymi?

Za twórcę uważa się osobę, która pod wpływem działania intelektualnego stworzyła dzieło lub utwór. Ale co w sytuacji, gdy w procesie tworzenia uczestniczyło więcej osób? Kto wówczas uważany jest za twórcę? Jak postępować w przypadku dzieła zbiorowego?

Gdy mowa o dziele zbiorowym, za właściciela praw autorskich uznaje się producenta (filmu, teledysku, muzyki) lub wydawcę. Natomiast autorzy, którzy brali udział w kreacji konkretnej całości mają prawa do części, które należą do ich własnych inwencji intelektualnych.

Dzieło wspólne to zazwyczaj zbiór tekstów (obrazów) kilku twórców. Łączy ich tematyka, okres tworzenia, kierunek, styl lub inne kwestie warte do przeanalizowania. O doborze dzieł i utworów decyduje wydawca, ponieważ on jest pomysłodawcą.

Według prawa prawa majątkowe ulegają przedawnieniu po 70 latach od śmierci twórcy. Jednak w przypadku dzieł zbiorowych należy je brać całościowo i korzystać bez ograniczeń można dopiero po śmierci wszystkich twórców (łącznie z wydawcą).

Wyżej wymienione sytuacje są dość jasne i klarowne. Problemy zaczynają się wtedy, gdy trudno określić wkład konkretnych osób w ostateczny wygląd dzieła. Dodatkowo powstaje problem jak zapisać autorów na karcie tytułowej, aby żaden nie poczuł się pokrzywdzony. Zazwyczaj stosuje się zasadę alfabetycznego segregowania nazwisk lub według zasług. Są to jednak bardzo indywidualne wartości i powinny być ustalane wspólnie.

Justyna Błahut
www.gazetafinansowa.net